Druk bij vaginisme: de stille, luide saboteur in je proces
- Larissa Roks
- 29 jan
- 4 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 30 jan
Ik denk dat we allemaal op sommige vlakken in ons leven weleens een bepaalde druk ervaren. Sommigen ervaren zelfs lekker te gaan op een beetje druk, beter te presteren. Anderen klappen er volledig van dicht (tot die groep behoor ik). Iets waarbij druk absoluut niet helpend is: in je proces met vaginisme. En laat dat nou net een proces zijn waarbij er vaak wél een druk komt kijken.
Druk die je jezelf oplegt.
“Het moet lukken.”
“Ik ben al zo lang bezig.”
“Ik hoor verder te zijn.”
Druk van buitenaf.
Een eventuele (lieve) partner die (hopelijk) onbedoeld, maar minder handig een druk oplegt. Of jij zelf door de ogen van je partner. Een eventuele kinderwens en dat graag via een bepaalde weg. Een maatschappij die een beeld neerzet van hoe seks eruit zou moeten zien.
Hoe druk zich uit bij vaginisme
Druk veroorzaakt spanning in je lichaam, vooral in je bekkenbodem. En die bekkenbodemspieren willen we ontspannen, soepel en sterk hebben om iets of iemand in je te kunnen ontvangen.
Druk voelt niet veilig. Zodra er een ‘moeten’ bij komt kijken, zal je lichaam daarop reageren. Je lichaam spant zich aan en sluit zich af. En een lichaam dat zich niet veilig voelt, zal niet verzachten. Zal zich niet openen.
Maar zover was jij waarschijnlijk ook al. We hebben het allemaal over loslaten, minder druk, minder moeten, maar minder over hoe dan?
Die druk is zo'n snelle, stille, maar toch luide saboteur in je proces. En kan er ook zo snel weer inkruipen.
Dus: wat doe je ertegen?
Misschien is de vraag niet zozeer wat je ertegen kunt doen, maar eerder wat je ermee kunt doen. Druk ontstaat namelijk niet zomaar, maar vanuit gedachten, overtuigingen en gevoelens die ooit bedoeld waren om je te beschermen. Misschien zelfs vanuit overtuigingen die niet eens van jou zijn, maar je overgenomen hebt van een ander of van de uit de maatschappij opgelegde normen. Gedachten kun je rationeel herkennen, maar overtuigingen en gevoelens zitten vaak dieper. In het lichaam opgeslagen. Daarom verdwijnt druk niet door ‘anders denken’, maar door veiligheid ervaren.
Die druk is dus geen vijand. Het is vaak een beschermingsreactie, ook al werkt het nu averechts.
Door jezelf opgelegde druk is vaak een slimme manier geweest om:
controle te houden
pijn te voorkomen
teleurstelling voor te zijn
Ooit was dat helpend. Maar in jouw proces met vaginisme werkt het nu minder goed. Want door te denken: dit moet lukken, wil je brein jouw beschermen tegen de minder fijne gevoelens die kunnen komen kijken als het niet lukt. Dat kan confronterend zijn. Jammer, teleurstellend, frustrerend, verdrietig. Maar door die lat zo hoog te leggen en jezelf een druk op te leggen dat het moet lukken om bijvoorbeeld de volgende dilator te kunnen ontvangen, is het erg logisch dat je als gevolg van die druk dichtklapt. Letterlijk, dicht. Spanning in je lijf, op slot. Of je gaat het oefenen met dilators en je proces met vaginisme helemaal vermijden. Die druk ligt veel te hoog.
Hoe werk je met die druk bij vaginisme?
Bij druk die je van buitenaf voelt is dat anders bij zelf opgelegde druk. Je kunt het gesprek aangaan met een eventuele partner en delen wat je nodig hebt. Wat helpend zou zijn. En dat gesprek aangaan is voor de meesten niet makkelijk en vraagt om moed. En je hebt net zoveel kans op een zwangerschap via andere manieren dan via penetratieseks, met de erkenning dat daar bepaalde emoties en gevoelens bij kunnen komen kijken, omdat het anders is dan jij/jullie je hadden voorgesteld. Dat hoef je echt niet onderschatten en wordt helaas regelmatig wel gedaan. Wat we ook onderschatten is dat er ook bij die druk van buitenaf, óók vaak druk die we onszelf opleggen komt kijken. Door de ogen van een ander, of in de gesprekken die we daarover met een onszelf of een ander zullen moeten voeren.
En die druk die je jezelf oplegt is vaak een stuk hardnekkiger, die komt soms toch weer even om de hoek kijken, zelfs als je dacht dat die druk niet meer speelde. Als je al een nieuwe realiteit belichaamt, van zachtheid en nieuwsgierigheid. En dat is normaal. Dat is logisch. Dat is menselijk. Want je laat niet zomaar even al die gedachten, overtuigingen en angsten los die voor die druk zorgen en dan ben je er voor altijd vanaf. Soms komen ze als een boemerang weer even terug, soms kloppen ze zachtjes aan.
En misschien hoef je er dan niet tegenin te gaan en die druk z.s.m. weg te wensen, omdat je weet dat die tegen je werkt. Dat zou forceren zijn en dat gaat niet helpen. Misschien kan je met die druk aan de slag. Kijken wat er onder die druk ligt. In gesprek met die druk. Voelen waar in je lichaam die druk zich uit. Want vaak is door jezelf opgelegde druk dus ook weer een heel slim beschermingsmechanisme om het oncomfortabele te verdoezelen. En ooit was het misschien helpend, maar nu niet meer.
Dus niet;
''Hoe kom ik van deze druk af?''
Maar;
''Waar voel ik deze druk in mijn lichaam en hoe voelt dit?''
''Wat ligt er onder deze druk?''
''Wat probeert dit in mij veilig te houden?''
''Waarom komt het nu weer even boven?''
''Wat heeft het nodig om meer ruimte te creëren?''
Merk jij dat je vast blijft lopen in jouw proces met vaginisme? Ik denk in een gratis en vrijblijvend adviesgesprek graag met je mee. We bespreken samen waar je nu staat, waar je in vastloopt en wat een helpende stap zou kunnen zijn. Zonder druk 🙂.
Opmerkingen